Het verschil tussen afbakbroodjes en een gebakken ei

Werkwijze Kindbehartiger

Anna haar ouders zijn al heel lang gescheiden. Zo lang, dat ze eigenlijk geen herinneringen heeft van haar ouders samen. Ze woont bij haar moeder en ziet haar vader één dag in de vier weken ongeveer. Haar vader woont namelijk 100 km ven haar vandaan en kan zelf niet autorijden. Daarom woont hij ook zo ver. Hij woont dicht bij zijn werk zodat hij op de fiets kan. Anna snapt dat, maar vindt het wel vervelend. Ze zou graag willen dat hij dichterbij woonde. Als ze naar papa gaat, gaat ze samen met opa en oma. Die hebben wel een auto.

Anna kan zich niet herinneren dat haar ouders samen zijn geweest en heeft ook geen herinneringen van haar vader als opvoeder. Geen vader die haar heeft opgepakt bij een val, geen vader die haar gebroken hart kon lijmen en geen vader die haar heeft leren fietsen. Wat Anna wel heeft, is een vader die àltijd een broodje ei maakt als zij komt. Een maisbroodje met een gebakken ei. Bij mama eet ze dat nooit en dat wil ze ook niet. Het broodje ei hoort bij papa en smaakt daar het allerlekkerst.

Jaren lang krijgt Anna die lekkere broodjes ei, één zondag in de vier weken. Anna weet eigenlijk niet hoe lang dit zo is geweest. Misschien wel helemaal niet zo lang, maar de herinnering is groot. Misschien is dit wel de grootste herinnering die ze heeft aan papa die voor haar zorgt.

Op een dag is er een vrouw bij papa, zijn nieuwe vriendin. Anna vindt het leuk dat papa een vriendin heeft, want ze vindt het zielig dat hij vaak alleen is. Ze is heel aardig, maar vanaf die dag, eten ze ’s middags afbakbroodjes met filet american. Bij mama is dat de lievelings van Anna, maar nu smaakt het niet zo lekker. Het is niet het broodje ei. Het is niet haar enige traditie en houvast met papa. Van buiten is Anna dankbaar, maar van binnen huilt Anna om hun moment. Dat is voor Anna het verschil tussen een afbakbroodje en een gebakken ei.

 

Als Kindbehartiger help ik kinderen als Anna om aan hun ouders te vertellen waarom kleine dingen voor hun heel belangrijk zijn. Zo kunnen zij weer genieten van speciale momentjes en al dan niet een manier vinden om nieuwe partners bij die momentjes te betrekken. Het gaat Anna niet om de persoon die er bij is gekomen, maar om de gewoonte die is weggevallen. 

 

*Anna heet in het echt geen Anna

2 reacties

  1. Heel mooi geschreven en zo zielig. Ik kan mij goed voorstellen dat het een heel grote impact heeft op haar bezoek aan papa. Op zo’n moment is het belangrijk dat Anna bij mama dit kan vertellen en dat mama dit kan doorspelen aan papa.

    Papa heeft dit wellicht helemaal niet doorgehad en wilt waarschijnlijk ook niet dat dit zo blijft.

    1. Beste Sander, ik denk dat jij dat heel goed ziet. Het is vaak de onwetendheid en bovendien onschuldigheid. Het is heel goed bedoeld. Het is fijn als Anna dit aan mama kan vertellen, en mama dit op zo’n manier aan papa kan vertellen dat er geen ruzie ontstaat. Of dat Anna dit zelf, misschien met hulp van iemand, aan papa kan vertellen. Dit vraagt van alle partijen meer dan op het eerste gezicht lijkt. Echter hoeft het niet moeilijk te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.